„Н е јас ја изедов чоколадата.“ „Не те слушнав кога ме повика.“ „Не го допрев тоа.“ „Не знам кој го направи.“ Ако сте родител, голема е веројатноста дека сте слушнале барем неколку од овие реченици. Понекогаш се толку убедливо кажани што за момент дури и се прашувате дали можеби сте погрешиле. Но, иако детските „лаги“ знаат да ги изнервираат родителите,
П ред да станеме родители, лесно е да имаме цврсти правила и јасни ставови. Знаеме што „никогаш“ нема да дозволиме, како ќе ги воспитуваме децата и што сигурно нема да правиме. „Моето дете никогаш нема да јаде во автомобил.“ „Нема шанси да му дадам екран само за да биде мирно.“ „Ако почне да прави сцена во продавница, веднаш ќе го изнесам надвор.“
Децата сè почесто разговараат со вештачка интелигенција не само за училишните задачи, туку и за своите чувства, стравови и лични проблеми. За дел од нив, ChatGPT станува соговорник на кој можат да му постават прашања што не сакаат да ги споделат со родителите или пријателите. Но, колку родителите навистина знаат за овие разговори и дали системите што
К ога ќе кажеме дека нешто е заразно, најчесто помислуваме на настинка, грип или некоја друга инфекција што можеме да ја добиеме од болно лице. Но, некои работи меѓу луѓето можат да се шират на сосема поинаков начин. Насмевката, зевањето, расположението, па дури и стресот можат на некој начин да се „пренесат“ од една личност на друга. Ова е особено
Р одителите со години им велеле на децата да не разговараат со непознати луѓе на интернет. Денес постои еден многу понеобичен проблем: детето секојдневно поминува часови во друштво на систем кој многу добро го „запознава“. Детето гледа едно видео, алгоритмот му нуди второ, па трето, а по некое време веќе не го гледа она што првично само сакало да го
