Е моциите се голем дел од детското секојдневие, но на децата не секогаш им е лесно да разберат што точно чувствуваат и како да го покажат тоа. Затоа понекогаш наместо да кажат дека се лути, разочарани или повредени, тие плачат, се повлекуваат или реагираат бурно. Емоционалната интелигенција се развива постепено, а родителите имаат важна улога во тој
П о првиот роденден, детето влегува во период на забрзано осамостојување – почнува посигурно да оди, да трча, да зборува, да разбира едноставни барања и сè појасно да ги покажува своите желби и емоции. Во периодот од првата до втората година од животот се случуваат големи промени во движењето, говорот, мислењето и однесувањето, а секојдневната игра
„А јде пак истата приказна?“ – реченица која веројатно ја слушнал речиси секој родител. Иако на возрасните може да им стане здодевно да ја читаат истата книга по десетти, дваесетти или стоити пат, за детето повторувањето има многу поголемо значење. Омилената приказна не е само приказна. Таа е нешто познато, предвидливо и сигурно, а токму тоа им е особено
Возрасните деца можат да добиваат огромна поддршка од родителите, а сепак да имаат чувство дека никој вистински не ги разбира. Психологот и терапевт Џефри Бернштајн посочува дека причината често се крие во начинот на кој родителите ја покажуваат својата загриженост. Една од причините е што разговорите постојано се враќаат на проблемите. Родителите
„У тре ќе одиме кај баба?“ – „Да.“ – „Сигурно ќе одиме?“ – „Да.“ – „А кога ќе одиме?“ Ако ова ви звучи познато, не сте единствени. Родителите понекогаш се прашуваат зошто детето постојано го поставува истото прашање кога одговорот веќе го знае. На прв поглед изгледа како да не слуша, да не памети или намерно да го тестира трпението на родителот. Но,
„Т е мразам!“ – речиси секој родител би се вознемирил кога би ги слушнал овие зборови од сопственото дете. Првата реакција често е повреденост: „По сè што правам за тебе, вака ми враќаш?“ Некои родители веднаш возвраќаат со лутина, додека други попуштаат само за да престане конфликтот. Но, психолозите советуваат да се направи нешто поинаку: пред да
„М амо, слушај!“ „Тато, само да ти кажам нешто!“ И токму кога ќе се обидете да завршите една реченица со некого, детето повторно се вклучува. За родителите ова може да биде многу напорно. Особено кога истото се повторува десет пати во текот на еден разговор, додека сте на телефон, разговарате со пријател или само се обидувате да кажете нешто со партнерот
М ногу родители имаат чувство дека постојано повторуваат едни исти работи: „Исклучи го телевизорот“, „Облечи се“, „Измиј ги забите“, „Собери ги играчките“. Но, колку повеќе се повторува истото, толку почесто се случува детето едноставно да престане да слуша. Тоа не значи секогаш дека детето намерно ве игнорира. Во текот на денот децата добиваат голем
